Home

images

Welkom op Sprookjes van de 21ste eeuw.nl

In samenwerking met Muurschilderingenplus van Germa Borst presenteer ik met trots Germa's Klaar met Ilse en Germamuurschildering en het door mij geschreven sprookje: De Wonderen. Op de muur van Lagenoord 20 (zijkant huis) wordt komende dagen door Germa Borst een originele muurschildering gerealiseerd.  Ik raad je aan: Ga kijken hoe de schildering vordert! Hier is het sprookje. Het gaat over een lievelingsonderwerp van mij...

Wilt u op de hoogte blijven van nieuwe projecten? Meldt u aan voor de nieuwsbrief!

 

De wonderen

Er was eens een klooster in Utrecht dat Bethlehem heette. Klooster Bethlehem is inmiddels verdwenen, maar het stond in de huidige buurt Pijlsweerd hier in Utrecht. In de tuinen van dit klooster werd voedsel verbouwd voor het Ceciliaklooster aan de Neude. Ook het Ceciliaklooster bestaat niet meer, maar het Neude natuurlijk nog wel. Ik neem jullie mee terug in de tijd voor een verhaal over het klooster Bethlehem.

1
'Op een ochtend haast zuster Maria zich de eetzaal binnen en zegt tegen zuster Maria: 'Ik heb iets bijzonders te vertellen.'

Ik moet even toelichten dat alle nonnen in klooster Bethlehem Maria heten. Dat is omdat het klooster aan de maagd Maria is gewijd. Om verwarring te voorkomen worden de Maria's geduid met hun belangrijkste eigenschap. Onze hoofdpersoon zaait en stekt planten voor de kloostertuin. Daarom wordt zij Stek Maria genoemd, oftewel Stekkie. Het komt haar wel uit dat iedereen Maria heet, want Stekkie is vreselijk slecht in namen onthouden.
Alle nonnetjes luisteren nu vol spanning naar Stekkie. Is het vandaag dan eindelijk zover?
'Ik heb een wonder aanschouwd!' roept Stekkie uit. De andere nonnen lachen en klappen in hun handen.
'Al mijn stekjes hebben wortel geschoten! Is dat geen wonder!?'
De andere nonnen lachen niet meer.
'Nee Stekkie, dat is geen wonder', zegt Magere Maria zuur.
'Maar álle stekjes hebben worteltjes... en sommige al een blaadje... allemaal!'
'We waarderen je inzet, zuster Stek, maar dit is echt geen wonder', zucht Oude Maria. 'Moeten we je het nóg een keer uitleggen? Nonnen, vertel Stekkie over echte wonderen.'
'Ik zag de beeltenis van maagd Maria wenen', vertelt Magere Maria vroom.
'En de maagd sprak tot mij tijdens een eenzaam gebed. Ze zei: môge', vertelt de kokkin Braad Maria.
'En ik zag een gouden aura om haar beeltenis heen', besluit Oude Maria, 'dat zijn pas echte wonderen.'
'Maar... er was een rotte plek in het dak boven het Mariabeeld. En volgens mij heeft Braad een koe gehoord uit het weiland hiernaast', giechelt Stekkie. 'Môge, dat klinkt als moe-hoe van een koe. En de zon...'
'Onzin', zegt Oude Maria streng. 'Ik heb alle wonderen gemeld bij paus Alexander en hij heeft ons geschreven dat dit het wonderbaarlijkste klooster is dat hij kent. Wij zetten ons in Rome echt op de kaart. Het is nu tijd dat jij een echt wonder ziet.'
'Een echt wonder... maar mijn stekjes... eh... Daar komen mensen groenten halen', zegt Stekkie. Het valt niet mee om in het klooster met de hoogste wonderdichtheid van de hele christelijke wereld te wonen, denkt ze als ze haastig de eetzaal uitrent.

2
In de tuin helpt Stekkie de chique mensen die groenten komen halen voor de armen. De man is zelfs bestuurder, maar Stekkie vergeet altijd hun naam. Hoe heten ze nou? Ondertussen piekert ze: waarom is ze nog steeds wonderloos? Straks staat ze bekend als de NZW, De Non Zonder Wonderen. Opeens weet ze wat ze moet doen: bidden! In de kapel valt ze op haar knieën en bidt: 'Mag ik een wonder aanschouwen? Alstublieft? Een wonder? Eentje maar...'
Stek Maria bidt dagenlang onafgebroken tot ze koud en moe is.

3
Stekkie wordt wakker en ziet een gevleugeld wezen in het raam staan.
'Een engel! Een wonder!' roept ze uit.
'Een engel? Ik ben allesbehalve een engel. Ik ben een jager met een scherpe blik', antwoordt Adelaar.
'Dan heb ik nog steeds geen echt wonder gezien', zegt Stekkie teleurgesteld.
Adelaar denkt na. 'Ik ken misschien wel een wonder. Ik was op reis in een ver land en zag een wonderbaarlijke plant. Hij groeide snel en hij groeide hoog. Hoger dan ik vliegen kon.'
'De plant groeide tot in de hemel waar de engelen zijn?'
'Misschien wel, ja.' Adelaar wrijft nadenkend met zijn vleugel over zijn kromme snavel. 'En het toeval wil dat ik de besjes van die plant heb zitten snoepen en de zaadjes ga ik zo dadelijk uit... je weet wel.'
'Adelaar, kom mee!'
Stekkie neemt de adelaar mee naar haar schuurtje en de adelaar doet zijn behoefte in een potje. Stekkie vult het potje op met aarde en al na een paar tellen begint het plantje te groeien. Het is een waarlijke wonderplant: hij groeit razendsnel. De plant groeit boven de schuur uit, hoger tot aan de wolken en zelfs daar voorbij. Stekkie stapt op het onderste blad en klimt blad, na blad, hoger en hoger.
Opeens steekt haar hoofd door de wolk heen en bevindt ze zich óp de wolk, Stekkie is in de hemel aanbeland. De hemel is kalm en vredig en alles is van wolk. Ze ziet iets in de verte. Het is huis Pijlsweerd! Dat is zo'n mooi en heerlijk huis. Dat het ook in de hemel staat, verbaast Stekkie niet.
Daar wonen vast de engelen, zegt ze tegen zichzelf. Maar in het kasteel aangekomen, vindt ze geen engelen. Het is Adelaar die op haar wacht.
'Jij kon toch niet zo hoog vliegen?'
'Ik ben hier gekomen zoals jij. Via de wonderplant. Laten we samen wachten op de engelen.'
Ze wachten samen, maar Stekkie heeft weinig geduld en ze roept: 'Waar zijn de engelen? Ik mijn wonder zien! Een echt wonder!'
Dan rommelt het onder haar voeten en de wolkenvloer opent zich.
'Daar zijn de engelen', zegt Adelaar en maakt met zijn vleugel een wijds gebaar als Stekkie dieper en dieper valt...


StekkieontmoetAdelaar

4
Boem! Stekkie valt met een schok in haar bed.
'Hemel zij dank, ze is bij kennis,' zucht Oude Maria en legt een natte doek op haar voorhoofd.
'Je hebt te hard gebeden. We vonden je onderkoeld in de kapel en daarna werd je heel ziek.'
'Ik heb... raar gedroomd', mompelt Stekkie.
'Je hebt een visioen gehad!' roept Magere Maria begeesterd. 'Vertel ons: wat zag je in je visioen?'
De nonnen zitten rond Stekkie haar bed. Ze kijken haar vol verwachting aan.
Op dat moment ziet ze door het raam de chique wagen met het echtpaar het pad op rijden. Ze komen weer groenten halen ,want hun grootste passie is het helpen van de armen. Opeens weet Stekkie weer hoe de dame en heer heten.
'Engelen...', stamelt Stekkie. 'Engelen.'
'Je hebt engelen gezien? Het is een wonder!' roepen de nonnetjes verrukt uit.
Het echtpaar Engelen. Hoe kon ze die naam nu vergeten. Een naam die zo goed bij hen past.
'De Engelen zijn vol compassie en mededogen. Hun harten stralen licht en warmte uit', vertelt Stekkie.
'Je hebt een echt wonder gezien', zeggen de nonnetjes tevreden.
Engelen, denkt Stekkie als ze uit het raam kijkt. En dat op aarde. Niet te geloven, het is echt een wonder.'

Albert Einstein: 'Er zijn slechts twee manieren om je leven te leven: doen alsof niets een wonder is, en doen alsof alles een wonder is. Ik geloof in de laatste manier.'

© Boukje Lootsma 2014

Stekkieendebonenstaak

images/afbeeldingen/EchtpaarEngelen.jpg